الهی به مستان جام شهود
به عقل آفرینان بزم وجود
به آنان که بی باده ، مست آمدند
ننوشیده می ، می پرست آمدند
به ساقرکشان شراب ازل

به میخوارگان می لمیزل

به عشقی که شد از ازل آشکار

 به حسنی که شد عشق را پرده دار
دلم مجمر آتش تـــور کن

 گلم ساقر آب انگــور کن

 ***********************************

پ.ن: یه مدت نیستم ،

"قرارمان فصل انگور 

   وقتی شراب شدم   

 شما جام بیاورید

  من جان"

شاید باور نکنید...

 ولی آدم هایی هستند که لب چشمه ی آب از تشنگی جان می دهند !

.....وقتی مرگ به ما این همه نزدیک است شاید بد نباشد به معنای حقیقی زندگیمان بیشتر بیاندیشیم....

همیشه آدمایی تو زندگیتون پیدا می شن که وقتی به قصد خیر خواهی دستشون را می گیری از پات می گیرن که با سر بخوری زمین !

این آدم ها طراحی شدند که به پیکره ی نیکی صدمه وارد کنند....اما تو تعادلت رو حفظ کن و ادامه بده...

  این زمستان هم خواهد گذشت و ما با کوله باری از کارماهایمان دوباره متولد خواهیم شد....تا هر کسی در اندوخته اش چه باشد....

خدا گفت: لیلی یک ماجراست، ماجرایی آکنده از من.

ماجرایی که باید بسازیش.

شیطان گفت: تنها یک اتفاف است. بنشین تا بیفتد.

آنان که حرف شیطان را باور کردند، نشستند

و لیلی هیچ گاه اتفاق نیفتاد

مجنون اما بلند شد، رفت تا لیلی بسازد



خدا گفت: لیلی درد است. درد زادنی نو. تولدی به دست خویشتن.

شیطان گفت: آسودگی ست. خیالی ست خوش.

خدا گفت: لیلی، رفتن است. عبور است و رد شدن.

شیطان گفت: ماندن است. فرو رفتن در خود.

خدا گفت:‌لیلی جستجوست. لیلی نرسیدن است و بخشیدن.

شیطان گفت: خواستن است. گرفتن و تملک.

خدا گفت: لیلی سخت است. دیر است و دور از دست.

شیطان گفت: ساده است. همین جایی و دم دست.

و دنیا پر شد از لیلی های زود، لیلی های ساده و اینجایی

لیلی های نزدیک لحظه ای

خدا گفت: لیلی زندگیست زیستنی از نوعی دیگر

لیلی جاودانگی شد و شیطان دیگر نبود

مجنون، زیستنی از نوعی دیگر را برگزید و می دانست که لیلی تا ابد طول می کشد ....

 عرفان نظرآهاری

یادم می آید سال گذشته این پست را به دوستان خوب وبلاگی تقدیم کردم و قول دادم اگه عمری بود دوستان بیشتری را برای نوروز سال بعد معرفی کنم ... 

می خواستم بگویم دوستان خوبی دارم که اسم وبلاگشان در پیوند های وبلاگم هست....دلنوشته هایشان را می خوانم و با اندک بضاعتی همراهیشان می کنم ...با هم می نویسیم با هم می خوانیم با هم می خندیم با هم گریه می کنیم گاه....قلمتان استوار باد ..ممنون که هستید

 دوستان خوبی هم دارم که اسم وبلاگشان در پیوندهای وبلاگم نیست ولی می خوانمشان ...یواشکی ...به طور نا محسوس! دوستشان دارم  

دوستان خوب دیگری دارم که ظاهرا خواننده خاموش هستند اما رد نگاهشان  بر صفحه وبلاگم جا می ماند وقتی نیستند دل تنگشان هستم ...دوستانی که در سکوت ....سکوت مرا می خوانند ....ممنون از حضور خاموش پر هیاهویتان....باشید ولو خاموش

 دوستان خوب دیگری دارم که اصلن وبلاگی ندارند ولی من باز هم می خوانمشان حسشان را... نگاهشان را...حضورشان را حتی وقتی نیستند... 

دوستانی دارم که الان فقط جزو خاطرات من هستند یک روز بودند... امروز در زندگی من شاید حضور فیزیکی ندارند اما اثرشان در زندگی من هنوز برجاست.....می خواستم به آنهایی هم که یک روز بودند با حضوری پررنگ ، کم رنگ شاید بد رنگ حتی .... بگویم که ممنون از بودندتان ....حضور شما روزهای مرا متفاوت کرد همه شما به نوعی آموزگاران زندگی من بودید گیرم یکی بسیارخوش اخلاق بود دیگری قدری کمتر ...مهم درسی بود که دادید.....حضورتان را ارج می نهم ...این روزها عجیب به یاد تک تک شما هستم ....

 دوستان  خوب دیگری دارم که هنوز ندیدمشان ... ولی هر روز انتظار دیدنشان را می کشم  می دانم روزی می آیند و دست دوستی می دهند ...من بی قرار دیدنتان هستم هر جا که هستید شاد باشید ... 

ما انسان ها در زندگی یکدیگر نقش هایی را بازی میکنیم کوتاه یا بلند چه اهمیت دارد مهم کیفیت حضور ماست ... برای شمایی که بهترین نقش را در زندگی من بازی کردید یا بازی خواهید کرد قلبی سرشار از عشق جاودانه و جانی سوخته از آتش خرد لایتناهی آرزو دارم.... 

                 نوروز تــــــــــــــــــــــــــــــــان شاده شاده شاد بـــــــــــــــــــاد

نه آنچنان مستم که به کوی میگسارانت روانه ام کنی

 و نه بسیار هشیار که به جرگه ی عالمانت....

این نیمه مست و هشیار را به کوی رندان درگهت فرست

 و از این آوارگی  وارهان....

بعضی آدم های زنده  از بقیه زنده ترند ! یعنی یکجورهایی با زندگی دست داده اند و زندگی هم به آنها ...من این روزها عجیب دلم می خواهد با دستی زیر چانه بنشینم و زندگی آدمهایی که از من زنده ترند را تماشا کنم . می دوند کار می کنند می پزند با لذت غذا میخورند حرص هم البته می خورند آن هم جزو زندگی کردن است به هر حال اما هستند....درست  اینجا ، جایی که من هم هستم هم نه....

برای چیزهای خیلی کوچک خیلی زیاد خوشحال یا ناراحت می شوند ...می خرند می پوشند می روند می آیند ....نه می گویم خوب است نه می گویم بد است.... فقط عجیب دلم می خواهد با دستی زیر چانه زیستنشان را نفرت و عشقشان را تماشا کنم ....بعضی ها از بعضی های دیگر زنده ترند... در زیستن غرق اند شاید دارند خفه می شوند ولی من باز هم دوست دارم با دستی زیر چانه تماشایشان کنم!

در فراسوهایِ پيکــرهای مان
با من وعده‌یِ ديــــداری بده

-------------------

آیدا در آیینه.....احمد شاملو

یك نفس با ما نشستی خانه بوی گل گرفت

خانه ات آباد كین ویرانه بوی گل گرفت

از پریشان گویی ام دیدی پریشان خاطرم

زلف خود را شانه كردی شانه بوی گل گرفت

پرتو رنگ رخت با آن گل افشانی كه داشت

در زیارتگاه دل پروانه بوی  گل گرفت

لعل گل رنگ تو را تا ساغر و می بوسه زد

ساقی اندیشه ام پیمانه بوی گل گرفت

عشق بارید و جنون گل كرد و افسون خیمه كرد

تا به صحرای جنون افسانه بوی گل گرفت

از شمیم شعر شور انگیز آتش عاشقان

ساقی و ساغر می و میخانه بوی گل گرفت

علی آذرشاهی